Wywiad z mgr Katarzyną Mitułą z Wydziału Chemii, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu na temat projektu Preludium: „Nowe materiały hybrydowe w oparciu o polisiloksany modyfikowane silseskwioksanami”, finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki.
Czym są związki krzemoorganiczne i jak można je zdefiniować?
– Związki krzemoorganiczne (związki zawierające wiązania krzem-węgiel), dzięki dwoistej naturze budowy, czyli połączeniu zarówno segmentów organicznych jak i nieorganicznych, umożliwiają zaprojektowanie zaawansowanych materiałów o wielokierunkowych możliwościach aplikacji. Dwa fundamentalne przykłady tego typu związków, opartych na nieorganicznym rdzeniu siloksanowym (Si-O-Si) to Polisiloksany oraz Silseskwioksany (w pełni zdefiniowane układy 3D- często zwyczajowo określane mianem kostek), które są głównym kierunkiem zainteresowań naukowych w grupie badawczej Prof. UAM dr hab. Beaty Dudziec. Konkretne cechy użytkowe tych związków zależą od kilku czynników, ale kwestia nadrzędna to właśnie odpowiednio dobrane organiczne grupy funkcyjne, przyłączone do rdzenia tych układów.
Ciekawi mnie także, czym są polisiloksany? Bardzo istotne w ujęciu projektu
– To popularna grupa polimerów, znanych dla laików pod zwyczajowym hasłem silikony- a to właśnie Polisiloksany. Dzięki swoim właściwościom – m.in. stabilności w szerokim zakresie temperatur, przepuszczalności dla gazów czy ”przyjazności środowisku”, są obecne w wielu dziedzinach nauki i w życiu codziennym (w przemyśle spożywczym, materiałach smarnych i uszczelniających, a także w kosmetyce). Jednakże ich przyszłość jest ściśle związana z modyfikacją ich struktury za pomocą odpowiednich grup, w celu otrzymania polimerów o pożądanych własnościach.
Co jest głównym celem projektu?
– Celem projektu jest zaprojektowanie i synteza nowych rodzajów materiałów hybrydowych, czyli połączenie obu wyżej wymienionych grup związków krzemoorganicznych w jeden układ. Pełna charakterystyka otrzymanych materiałów pozwoli na wskazanie zależności pomiędzy budową silseskwioksanów, a właściwościami fizykochemicznymi otrzymanych zmodyfikowanych polisiloksanów, które będą stanowić bazę wysoce wyspecjalizowanych materiałów, tzw. “fine-chemicals”.
Dziękujemy za rozmowę
Sebastian Wach
